Ik ben er wel

28 april 2012 at 07:13 4 reacties

Jan zat alleen op zijn kantoorkamer, want Kees was vijf weken naar zijn camping in Limburg. Kees zat nu vast in zijn tuinstoel voor de caravan. Jan staarde uit het raam en zag het boemeltje naar Kampen weer voorbij rijden. Zonder Kees was het een stuk minder gezellig en hij had ook al geen project.

Jan staarde nog wat en ineens hoorde hij directeur Zaalwand in de gang. Jan bedacht plotseling dat zijn computer nog niet aan stond. Hij boog snel voorover en drukte op het knopje. Zaalwand liep langs zijn kamer en zwaaide in het voorbij lopen naar Jan.
‘He, Corrie!’ riep hij naar de koffiejuf, want het was al koffietijd.
‘Dag meneer de directeur. Connie heet ik hoor, maar dat geeft niks,’ zei Connie en schonk hem een koffie met dubbel melk in.
‘Ha lekker! Heb je er dubbel melk in gedaan?’ vroeg Zaalwand.

Jan drukte nog eens op het knopje, want de computer ging helemaal niet aan. Gelukkig had Zaalwand niks gezien. Hij liep naar de computer van Kees en probeerde zijn knopje. En die deed het dus wel.
Jan deed de computer van kees weer uit en liep terug naar zijn eigen bureau. Hij ging in zijn stoel zitten en drukte zijn eigen knopte nog drie keer in, maar het scherm bleef zwart. Jan boog voorover onder zijn bureau en keek of alle kabels er wel goed in zaten. Soms schopte hij nog wel eens tijdens het typen tegen de kabels.

‘O Jan,’ zei directeur Zaalwand, die ineens de kamer in kwam lopen. Jan kwam snel onder zijn bureau vandaan en deed net of hij een pen zocht. ‘Ik ben mijn pen kwijt,’ zei hij tegen Zaalwand.
‘Jan,’ zei Zaalwand, ‘jij hebt toch geen project. Kun jij de notulen van gisteren even snel in tienvoud uitprinten?’

Zaalwand wilde alweer weg lopen, maar Jan kuchte twee keer. Zaalwand draaide zich om en keek Jan aan.
‘Eh,’ zei Jan, ‘ik krijg geloof ik mijn computer niet aan. Hij doet het niet, denk ik. Ik heb wel drie keer op het knopje gedrukt.’ Jan wees naar het knopje.
‘Niet aan? Niet aan?’ zei Zaalwand twee keer. Hij zag het zwarte scherm. ‘En daar kom je nu pas achter?’ Zaalwand keek op zijn klokje. ‘Het is al koffietijd!’

Gelukkig ging toen de telefoon en Jan nam snel op.
‘Met de afdeling Houdbaarheid en Verpakking. Kan ik u ergens mee helpen?’
Jan luisterde en staarde naar de plant. Hij keek er een beetje moeilijk bij. Zaalwand deed een gebaar dat hij er niet was, want het leek wel een klant.
‘Eh, nee,’ zei Jan tegen de klant, ‘die is er geloof ik niet. Eigenlijk weet ik het wel zeker. Hij is er niet.’
Directeur Zaalwand knikte instemmig en was trots op Jan.

‘Hij is de notulen aan het schrijven,’ legde Jan uit.
Zaalwand schudde ineens heftig met zijn hoofd, want notulen schrijven is wel het laatste wat een directeur doet. Maar Jan zag het niet, want hij keek naar de plant.
‘Ja,’ antwoorde Jan nadat de klant weer iets zei, ‘daar heeft hij best tijd voor hoor. Nou ja, normaal gesproken doet mevrouw Leegkan het uiteraard, maar ze krijgt haar computer niet aan de praat. Net als ik trouwens.’

Meneer Zaalwand zocht driftig naar een stift, want hij wilde wat op het bord schrijven. ‘Notulen schrijven!’ mompelde hij kwaad.
‘Ja, hij is er echt niet,’ vertelde Jan trots verder. ‘Echt niet. Honderd procent zeker van niet.’
Meneer Zaalwand zag de stift en schreef met grote letters:

IK BEN ER WEL

Hij tikte Jan op de schouder en wees naar het bord. Jan las het bord en knikte naar Zaalwand.
‘Of wacht,’ zei Jan tegen de klant. ‘Ik vergis mij geloof ik helemaal. Hij staat naast me!’
De klant zei weer wat tegen Jan en Jan knikte een paar keer.

‘Ja, sorry meneer Bruinhoed. Ik begrijp uw verwarring. Echter, soms zie je onze directeur wel, maar dan is hij er toch niet. Maar nu is hij er blijkbaar wel. Ik geef hem meteen.’

(lees ook: Koffie drinken of vergaderen)

Advertenties

Entry filed under: Verhalen.

De Ronde Daalder

4 reacties Add your own

  • 1. Bea  |  28 april 2012 om 19:22

    Gelezen met een grote glimlach..alsof ik er zelf bij ben .

    Greetz Bea.

    Beantwoorden
  • 2. Bertie  |  28 april 2012 om 20:12

    Om je rot te lachen.
    Niet alleen op het kantoortje waar ik ooit werkte, ook hier thuis maakte ik dit mee. Soms nòg 🙂

    Beantwoorden
  • 3. tobekrijger  |  29 april 2012 om 07:46

    Het mooie aan kantoorwerk is, dat er altijd wel iets tot in details te beleven blijft. Soms is een prop papier in een prullenbak genoeg. Ja, misschien is daarom dit verhaal zo knap. Er zit meer onder dan je eerste of tweede instantie denkt. Ik stap en in als in een film, een tuin of in een restaurant… Bedankt. Van Tobe.

    Beantwoorden
  • 4. Sabine  |  29 april 2012 om 09:03

    Geweldig!

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Welkom op mijn blog


Ik schrijf korte verhalen als schilderijtjes waar je in wilt stappen.
Of juist uit.


Bedenker van het dagboek van buurtbewoonster Ina Hudt en haar man Gert. Ze maken wat mee!! Of ze doen net alsof. Volg Ina Hudt en blijf op de hoogte. Ook via twttter: @inahudt.

Meest recente berichten


Twitter Updates

Oeps: Twitter reageert niet. Wacht svp een paar minuten en ververs deze pagina.