Fanfaren

3 januari 2012 at 20:24 5 reacties

Toen we net verhuisd waren, wisten we nog niet dat we naast een fanfarenfamilie woonden. Het was op de verhuisdag en mijn vrouw was al fluitend haar planten in de vensterbank aan het zetten. Ik was in de keuken en staarde uit het raam naar onze tuin vol bloemen en genoot van de vlinders.
‘Herman,’ riep ze plotsing. ‘Herman, Herman, kom snel, ik denk dat er een optocht is.’ Ze joelde er bijna van.

Ik liep meteen naar de woonkamer en we keken allebei uit het raam, maar de optocht was nog niet in zicht. Wat een mooie eerste dag was het, dachten we allebei.
‘Nu krijgen we ook nog een persoonlijke fanfarenoptocht,’ lachte ik naar Martha. Uiteraard was dat niet zo, dat begreep Martha ook wel. Ze sloeg een arm op me heen, kneep me lichtjes en glunderde. Het was vast een dorpsfeest waar we niet van af wisten. We konden de muziek al goed horen, maar we zagen nog steeds niks.
We deinsden ondertussen een beetje mee op de maat en op een gegeven moment draaiden we arm in een arm een rondje en toeterden mee met het geluid van de tuba’s. Die maakten zo’n prachtig zwaar geluid dat de ramen ervan trilden. En dan die roffels van de trommel. Enig, wat genoten we al!!

De optocht leek maar niet dichterbij te komen en we liepen naar buiten. Er fietste een man op een bakfiets voorbij die ons groette. Hij hield ineens stil.
‘Hé, zijn jullie de nieuwe buren van de fanfarenfamilie?’ vroeg hij.
We draaiden ons om naar het huis van de buren en door het raam zagen we toen dat de hele familie rond de eettafel marcheerde. Vader met een enorme tuba, twee zonen roffelend op trommels en drie dochters in korte rokjes met sambaballen. En moeder blies op een hobo.
We keken de man op de bakfiets weer aan en knikten. Wij woonden dus naast de fanfarenfamilie.

Advertenties

Entry filed under: Verhalen.

Ina Hudt en een kerstgroet In de rij voor een zoen

5 reacties Add your own

  • 1. Mevr_A ✔ (@Mevr_A)  |  3 januari 2012 om 20:31

    Leuk stuk!

    Beantwoorden
  • 2. Bea  |  3 januari 2012 om 20:33

    Tijdens het lezen merkte ik dat ik heen en weer begon te bewegen op de muziek van de fanfare. Wat fijn om zulke buren te hebben,al hoop ik dat ze niet midden in de nacht de fanfare gaan lopen rondom de eettafel.
    Vrolijke groetjes Bea.

    Beantwoorden
  • 3. tobekrijger  |  3 januari 2012 om 20:38

    Het beeld van de fanfarenfamilie marcherende rond de keukentafel zindert nu gelijk na op mijn netvlies, nu ik het lees!
    Je hoort de muziek en ik ben benieuwd of Herman de schrijver en Martha zijn vrouw speels en gelukkig zijn in het nieuwe huis. Zelf zou ik het niet weten of ik zoveel muziek kan verdragen. Maar wie ben ik? Prachtig weer en muzikale groeten van Tobe

    Beantwoorden
  • 4. WartdeW  |  4 januari 2012 om 09:31

    De fanfare bij ons in ’t dorp wist ook altijd zo hard op de trommels te rammen dat je ze in de bijkeuken waande. Zelfs bij de intocht kon geen Pieterman boven de herrie uitkomen en vibreerde de oude man meer dan eens van zijn goedbedoelende paard.

    Beantwoorden
  • 5. cornutus  |  5 januari 2012 om 19:35

    Geweldig verhaal! Ik bedoel… wat vervelend voor je.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Welkom op mijn blog


Ik schrijf korte verhalen als schilderijtjes waar je in wilt stappen.
Of juist uit.


Bedenker van het dagboek van buurtbewoonster Ina Hudt en haar man Gert. Ze maken wat mee!! Of ze doen net alsof. Volg Ina Hudt en blijf op de hoogte. Ook via twttter: @inahudt.

Meest recente berichten


Twitter Updates